Dag 9 OMG-tour 2025 (23 juni) Van Servië naar Kroatië.

Het flesje Servische bier smaakte prima maar van de tap was het Tsjechische biertje kouder. En de borrelplank was vullend. Er wordt veel gerecreaeerd in de rivier. Gesupt, gevaren en gejetskied. Je zag ook mensen van de boot springen om te zwemmen. In de beschrijving van het hotel stond ook iets van een zonnestrand dacht ik. Dus ik besluit een duik te nemen in de Sava. Toch een beetje het Zwarte Zee gevoel want eigenlijk was de bedoeling om daar te zwemmen. Want de Sava is de grootste rechter zij rivier van de Donau en die komt op zijn beurt uit in de Zwarte Zee. Dapper sta ik aan de rivieroever van vette klei met drijfhout en andere aangespoelde zooi. Verderop is het water helder! Dus zo snel mogelijk daar heen zwemmen. Ik moet toch een klein stukje lopen en zak tot mijn enkels en vervolgens tot knieën in de gore blubber.  Dan laat ik me vallen en crawl ik snel verder. Hier is het heerlijk. Neef neemt foto's vanaf het terras. Ik deel natuurlijk diverse keren dat het water zo heerlijk is. En ik vraag welke kant de Zwarte Zee op is. Ik was natuurlijk de verkeerde kant op aan het zwemmen. Mijn richtingsgevoel is niet zo goed als Gerko. Dan vraagt Gerko of het echt lekker is. Tuurlijk beaam ik nogmaals! Dan kom ik ook even een duik nemen. Ik vergeet te zeggen dat het er in komen niet leuk is. 😜

Even later dobberen we zorgeloos in de rivier. Met als enige probleem hoe in  godsnaam er straks uit te komen. Mijn tactiek is om er tijgerend uit te kruipen. Zo verdeel ik mijn gewicht over de volle 1.73. Gerko gebruikt een steigertje om zich aan vast te houden en zich uit de zuigende blubber te trekken. Ik krijg er de slappe lach van hoe we aan het ploeteren zijn er uit te komen. Ik lijk wel een gestrande zeehond.😂😂 Alsof we net een moddergevecht of een thalasso ritueel hebben gehad, staan we uiteindelijk op het droge.

De schoonmaakster zal niet blij zijn met hoe de badkamer er uit ziet als deze moddervarkentjes gewassen zijn.

We eten buiten met uitzicht op de Sava. De zon gaat mooi onder. We hebben een prachtig verblijf voor 44 euro met alletwee zelfs een eigen kamer.

Vanochtend zaten we om 9 uur op de motor.  We rijden nog een stuk door Servië.  Ik fotogreer huisjes met allemaal dezelfde geveltjes.  Daarna ga ik kerkjes op de foto zetten. Beetje om de tijd te verdoen want het is een beetje van hetzelfde tot de grens met Kroatië. Dan zien we in de verte al de file opdoemen voor de douane. Gelukkig rijdt neef de file met allemaal vrachtwagens voorbij. Het is meer dan 5 km lang. Vreselijk je zult er maar staan in die hitte. Want het is al snel warm vandaag.

Wij mogen na een stempel in ons paspoort ongehinderd Kroatie binnenrijden. We zijn er vorig jaar ook geweest en hebben vooral  de kust aan gedaan. Nu dus door het binnenland richting het westen gereden. Het landschap verandert niets. Dus ik geef mezelf een nieuwe opdracht. Vervallen huizen fotograferen. Dat zijn er genoeg. Mede door de burgeroorlog.  Daarna ga ik gekleurde huizen vastleggen. Meestal hebben ze pasteltinten. Multicolour. Zo vliegt de tijd. Zo ploeteren we 130 km. Onderweg nog een bak koffie. Dan besluiten we een stuk snelweg te pakken. We knallen 80 km lang op de snelweg. Even tanken, plassen, eten, drinken en weer door!  Dat schiet lekker op.

Daarna gaan we binnendoor en rijden we door bebost gebergte, vrij vertaald de Balkan. Prachtig die bossen weer. En lekker bochtenwerk. We rijden weer langs de Sava wat tevens de grens met Bosnië-Herzegovina is. Vorig jaar geweest maar dit jaar zwaaien we alleen  even.

Gekgenoeg heb ik geen internet en Gerko wel terwijl beiden kpn hebben. Ik verbind mezelf met de hotspot met IPhone van neef. Zo kan ik een hotel zoeken onderweg. Dat lukt. Vereist was wel een zwembad. Het is echter nog 93 km. Pfffff en de temperatuur loopt op tot 36 graden. Neef ziet het zitten dus hiddie-up-go. We gaan! Het rijdt als een trein. Onderweg mijmeren we over het zwembad en koude biertjes. We moeten nog maar 33 km en dan zitten  we aan de pool!

Plots houdt de bitumen op en rijden we op een onverharde weg met dikke keien. Het leek wel of hier water had gestroomd. Grote geulen haaks en vlak langs de weg. Gerko moet soms beide benen gebruiken om ons recht te houden. Maar de 1200 GS kan alles en Gerko ook. Maar wat ben ik blij als we na 10 km met iets van 10 km/p/u asfalt zien. Nog nooit zo blij met bitumen geweest. De laatse 20 km is het nog heel mooi onderweg maar we zijn er klaar mee. Een zweetreet, natte rug, stijf lijf en de helm is drijfnat. Bij het hotel  zijn nog kamers vrij. Duurder als booking.com. We soebatten over de prijs maar ze is niet te overtuigen. Okay prima reageer ik ietwat geïrriteerd. Maar vloei af door iets te zeggen dat het zwembad wel lekker is. "Oh die is in renovatie!" Ik ontplof bijna. Ik hoor me zelf wanhopig zeggen dat we 100 km hier speciaal heen gereden zijn voor dat kut zwembad. Okay schakelen Marja! De bar is gelukkig open tot 21 uur hoor ik haar zeggen. En het restaurant? Die is ook dicht! En waar moeten deze twee verhitte
wereldreizigers dan eten? In het centrum en dat is een tering eind lopen....oh nee dat maak ik er zelf van. Sorry maar wat was ik er klaar mee. 405 km in die tropische hitte is in mijn bol geslagen. Neef kan het relativeren. "Je kunt niet altijd zes gooien!". Dus zitten we even later aan een biertje en nemen we ons voor om hier ook in de rivier te duiken! 😛

Foto's volgen later vanavond.😘