Dag 10 OMG-tour 2025 (24 juni) Van Kroatië via Slovenië naar Italië.

Als we geen zwembad hebben dan maken we er één. Dus plonzen we in de rivier.  We hebben zelfs een trapje om er normaal in te komen. Geen leedvermaak voor voorbijgangers hoe we er uit komen🤣. Als we ons staan af te drogen komt er een teckel even snuffelen. Zijn baasje vraagt waar we vandaan komen in het kroatisch en of we vanavond naar het feest gaan? "Huh waar is dat feestje?" Bij de brug in de stad zijn er twee grote vuren om de midzomer te vieren aan de vooravond van St John. Helemaal leuk!

We wandelen  in de avond naar de stad en eten op de stoep van een restaurantje een salade. Om als toetje een enorm ijsje te kunnen eten! Het is heel erg druk op in town. Hele gezinnen met kinderen op de been. Erg gezellig. Net voor 10 uur vonden we een mooi plek op de brug op pole position. De enorme vuurstapels worden in de fik gestoken wat gepaard gaat met een prachtig vuurwerk. Wauw dat we dit toch maar meemaken. Want als het zwembad gewoon open was geweest hadden we daar een duik genomen en had om 21 uur de bar dicht geweest en hadden we op tijd op één oor gegaan. Nu doen we nog gezellig een biertje op één van de overvolle terrassen. Het heeft weer zo moeten zijn. 😍

Na het ontbijten snel pleiten. Alle volgers weer hup inbde zijspan😁. We rijden de laatste 50 km door het mooie Kroatië. De grens met Slovenië die wij hadden bedacht is dichtbegroeid en niet meer toegankelijk. We nemen een andere overgang en rijden nog een tijd langs de rivier de Kupa. Waar we de avond ervoor nog op de brug gestaan hadden.. Alleen paspoortcontrole bjj Slovenië. We gaan gelijk de bergen in. Heerlijk weer die bochten en vergezichten. Een favorietje hoor dit land. Lijkt wel meer op Oostenrijk als de Balkan. Mooie bloembakken aan de huizen. Lieflijk! "Héé Gerko daar staat ons vliegtuig!" Attendeer ik hem alsof we op Schiphol lopen. Het is die ouwe Dakota die we vorig jaar ook zagen langs de weg. Wat toevallig dat we wéér op die route rijden. We zetten zelf koffie want de koffietentjes zijn dun bezaaid. Wat een verscheidenheid aan bloemen hier op de parkeerplaats. Ik kijk niet alleen om me heen maar ook regelmatig omhoog op de motor. Dus spot regelmatig ooievaarsnesten. Maar ook staan in dorpjes  dennebomen op een hele kale hoge stam. Voor de meiviering of een andere mijlpaal jn  het dorp te markeren zoals geboorte of bouw van een huis. Heeft ook iets te maken met vruchtbaarheid. Ook hoge watertorens en boven op de berg ruïnes, kastelen en kerkjes. Maar vandaag leken de paragliders wel spreeuwen in een kersenboomgaard. Zoveel zweefden er in de lucht. Prachtig om te zien zo hoog. Mijn oren gaan weer dichtslaan rond de 750 meter. We moeten nog wachten op een trein met containers. Allemaal werk voor neef bij de ECT. Nu lekker vrij althans hij moet hard werken met al die bochten. Maar prima wegen hier! We lunchen best uitgebreid bij "de Turk', een sloveens restaurant. De knoflooksoep proefden we de hele dag nog.😅

Dan worden de huizen al een beetje Italiaans.  We zijn ook dicht bij de grens met bella Italia. Er is geen controle bij de overgang. We zoeven zo het volgende land in. Ook hier weer prachtig. Leuke pleintjes in de dorpjes. We checken booking.com en vinden iets hoog in de bergen. Goede recensies. Met zwembad maar daar ga ik deze keer niet al te veel op hopen. Kan het alleen maar meevallen. We tikken het adres met postcode in op de navigatie.  64 km is nog goed te doen. Als de 5 is in de klok zitten we aan een biertje.  Eerst nog door een grote stad. Niet fijn want de temperatuur loopt al weer naar 33plus. Stilstaan is dan niet fijn voor verkeerslichten. 🫠

Maar we gaan gelukkig snel de bergen weer in en dan daalt de temperatuur elke 100 meter 1 graad ongeveer. De wegen worden steeds smaller maar waanzinnig mooi. Hoe krijgen we het weer gevonden!? Niet dus.....🙄 want op het adres staat wel een huis maar die italiaanse mevrouw heeft geen hotel. Ze legt uit waar het wel is....21 km hier nog vandaan. Dus terug weer langs die kleine paden. En dan een andere berg op. Nog smallere weggetjes. Je moet ook niks tegen komen want je kunt elkaar niet passeren......Neef werkt hard om de 500 kilo omhoog te krijgen in de steile haarspeldbochten. Zwoegen!  Geen bord te zien met iets wat er op leek dat er een hotel komt. We rijden in de middle of knowhere.  Over 100 meter moeten we er toch echt zijn, spreek ik neef bemoedigend toe. Waarom altijd het venijn op het laatst van de dag?

Dan zien we toch de naam van het verblijf op een bord. Het klopt deze keer! Nu nog hopen dat ze een kamer vrij hebben. Niet te vroeg juichen nog.

Caroline is een expressieve Nigeriaanse vrouw die deze toko runt. "Ah jullie hadden gebeld toch en zouden me nog terugbellen over die kamer toch?"  "Huh nee we hebben niet gebeld maar willen wel graag een kamer!" " Mooi dan hebben die andere pech" . Even later belden die mensen terug.... jammer joh. 

Even later zijn we dus bij onze hut. Prima! We komen langs het zwembad met een dik zeil er op. " Oh the pool is closed!?" contstateert Gerko tegen Caroline. "No problem'" en even later is het doek er af, staan er twee ligbedjes en wordt het zwembad ter plekke nog even schoongemaakt. Wat een service! De koude biertjes drinken we op bij en in de pool. Het water is vreselijk koud maar we kunnen niet maken om er niet of maar even in te gaan. Dus als echte diehards blijven we er een half uur in. Zo wij zijn afgekoeld na deze verhitte dag. 😅