Dag 6 OMG- tour 2025 (20 juni) Van Hongarije naar Roemenië.

We hebben geen gasten gezien meer gisteren. Hebben nog heel de avond spelletjes gedaan in het restaurant. Domino en lama's. Ontzettend gelachen maar ik ben vreselijk ingemaakt. De man achter de bar had gelukkig door ons  2 klanten. Toen ik even naar onze kamer was geweest de spelletjes halen heb ik lekker het raam opengezet zodat er een frisse wind door heen kon waaien. Ik kon namelijk geen knop vinden van iets wat op airco leek, ondanks er wel units aan de gevel buiten hingen. Geen airco paste wel bij de gedateerde kamer met dolfijnen op de toiletbril. En een schilderij met poesjes aan de muur en een kroonluchter. Ik zei het tegen Gerko dat het lekker kan afkoelen met het raam open! Toen Gerko in de room even naar het toilet ging, zei hij dat hij het raam weer hsd dicht gedaan! "Waarom?" Ik had de airco over het hoofd gezien die aan de muur hing. Had ook alleen maar gezocht naar een knop aan de muur. Niet naar een AB. Maar heerlijk koel was het om te slapen.

We zijn allebei om 6 uur al wakker. Om iets over vieren toen ik naar het toilet moest, was het al licht. We zitten dichtbij de grens dat de tijd een uur vooruit gaat. In de ontbijtzaal weer de enige waren, kozen we van de kaart een uitsmijter. We werden uitgezwaaid door al het personeel. We zijn weer klaar voor het volgende avontuur. Om 8 uur reden we de eerste  tijd door een tunnel van struiken en bomen, terwijl we al snel geconfronteerd werden met het beruchte slechte wegdek van het Oostblok. Toch hield dat onze goede stemming niet tegen.

Onderweg zagen we grote graansilo’s die de uitgestrektheid van het landschap benadrukten – grootschalige landbouw zover het oog reikte. Maar al snel werd alles wat kleiner en gezelliger. Dorpen met gesloten rolluiken en bloeiende rozenstruikenl, terwijl kersenbomen en andere fruitbomen ons deden denken aan de Betuwe, mijn geboortestreek.

We passeerden de grens met Roemenië zonder problemen. Meteen viel de charme van het land op: een mooie stad verwelkomde ons met zijn kleurrijke gevels en prachtige kerken. Even de kont luchten en tijd voor een goede kop koffie voor 70 cent. Onderweg velden vol koren en uitgebloeid koolzaad, en veel ooievaars die op hun nesten zaten met jonkies. Een schilderachtig tafereel. De wegen zijn hier weer perfect trouwens.

Die dag was het ook nog eens Vlaggetjesdag. Althans, dat leek zo gezien de vlaggetjes in een stad waar we doorheen reden. Overal hingen talloze Roemeense vlaggen en de vlag van de Europese unie!  Bij een tankstation gingen we uit eten. Geen zin in iets warms te maken. 🤣

We besluiten een stuk over de snelweg te knallen. Genoeg sfeer geproefd. Het ging als een trein. Na 75 km even een pitstop en plaspauze.  We rijden weer verder. Ik check zoals altijd als we vertrekken ergens mijn zak rechts....paspoorten ✅️✅️ En deze keer twee snickers voor onderweg ✅️✅️. Ik check zak links....🥵shit....geen gsm❌️. Net voor neef wil invoegen op de A1 roep ik "Mijn telefoon vergeten op plee!"  Hij remt net op tijd en kan nog keren. Bij de shop check ik de handen van mensen die uit de plee komen. Waar ik mijn handen had gewassen geen gsm in paars hoesje. Godzijdank heeft het damestoilet heel veel wc's. Ik wist dat ik de laatste rechts had genomen. En ja hoor daar lag hij nog op de wc-rolhouder. Pffffff! Soms word ik moe van mezelf🙄. En wéér loopt het goed af.

De navigatie is soms in de war, omkeren geblazen dus. We zagen paard en wagen hier nog gebruikt als vervoermiddel.....alsof de tijd hier langzamer gaat. En toen eindelijk… daar waren ze: de bergen. De Transfăgărășan kwam in zicht. Veel motorrijders kwamen we tegen – opvallend genoeg geen Nederlanders. Langs de route waarschuwingsborden: beren niet voeren. En bij kleine standjes verkochten locals kaas, worst en honing.  Laatstgenoemde Voor de beren?🤭

Veel haarspeldbochten die deze legendarische bergweg zo beroemd maken. Top Gear benoemd deze pas tot de mooiste ter wereld. Overal watervallen, bossen, steile rotsen – adembenemende uitzichten. Op de top zaten we op ruim 2000 meter hoogte. En inderdaad na alle bergpassen is deze zeker één van de allermooiste!

Voor de overnachting vonden we een hotel op 1500 meter hoogte, met uitzicht op een krachtige waterval. Hopen dat ik niet elke keer hoef te plassen vannacht van dat gekletter. De dag werd zoals altijd afgesloten met een paar welverdiende biertjes in de laatste zonnestralen, net voordat de zon achter de bergen verdween. Het is in Roemenië een uur later dan thuis trouwens. 567 km op de teller was hard werken voor neef maar het was weer een dag om nooit te vergeten. 🤩