Dag 1 OMG tour 2025 (15 juni). Van Nederland naar Duitsland.

Ik zit naast de motor van neef op een tuinstoel in de trailer ergens op een carpoolplaats in Duitsland. Het regent pijpenstelen. Je zou bijna denken dat ik droom. Nu heb ik inderdaad niet lang geslapen de nacht voor we vertrekken. Neef is namelijk 4 uur midden in de nacht bij mij met de de combinatie. Landcruiser met daktent erop en er achter de paardentrailer met daarin de BMW 1200GS. We proppen alles in de auto, trailer of koelkast naar gelang het hoort. Daar gaan we op pad voor ons zoveelste OMG-avontuur. Arjen, Erik en Hunter zwaaien ons uit. Ik ga ze weer missen. We gaan richting Nijmegen en alles gaat tot en met de Duitse grens voorspoedig. Nagenoeg geen verkeer en droog. In de verte richting het Oosten zien we het onweren. Ik check buienradar en zie grote rode vlekken. En even later moeten de ruitenwissers op standje hoosbui. "Het regent harder dan ik hebben kan"....schalt toepasselijk door de speakers. Dit hadden we niet verwacht en besteld. Het is niet normaal😰. Gelukkig is het rustig op de weg want we zien 6 gecrashte personenauto's. Allemaal achterstevoren op de snelweg. Eén zelfs boven op de vangrail en eentje op de kop. Waarschijnlijk een combinatie van aquaplanning, te hoge snelheid en vet wegdek. Gerko past zijn snelheid netjes aan aan de omstandigheden. 1 keer schrik ik me rot omdat een bliksem vlak naast ons inslaat. Ik zit bijna op schoot bij Gerko.

Gelukkig rijden we het lage druk gebied uit en is het tijd voor te tanken, plassen en koffie te drinken. Ik neem het stuur over en rijd relaxed verder over de weer bijna droge snelweg richting Frankfurt am Main. Hierna borden Würzburg. Het gaat als een trein. Ineens stopt Gerko midden in het gesprek en kijkt verschrikt achter om. Ik schrik van zijn reactie en kijk in mijn spiegels of de trailer er nog aanhangt. "Ik ben mijn motorjas vergeten geloof ik!" zegt hij ontsteld! " Dan gaan we toch een nieuwe kopen!" denk ik oplossingsgericht mee. "Al mijn papieren bescheiden zitten er in!" Oeps! Ik ben even stil en hoopt dat hij zich vergist! Hij vraagt.... nee beveelt me zo snel mogelijk te stoppen bij een parking. Hij checkt ongeduldig al rijdende weg alvast de auto achterin. Als ik nog zachtjes de parkeerplaats op rol, stapt Gerko al uit en doorzoekt de trailer! Nog een keer de auto door de achterklep! "Shit shit shit!!!". Hij hangt nog thuis in de schuur. Oh My God!

We bedenken een plan. Ik weet dat Erik vrij is van de Hoeksack. We vragen aan hem om de jas te halen inclusief kentekenbewijs en verzekeringspapieren en daarna Gerko tegemoet te rijden. Even overweegt neef met de motor te gaan met een oranje werkjas aan die altijd in zijn auto hangt. Maar met al dat slechte weer wat we gehad hebben op heenweg is dat niet handig en ook lastiger het contact met Erik te onderhouden rijdende op de motor. Dus we koppelen de trailer af bij een carpoolplaats in Weibersbrunn en neef rijdt terug richting Nederland Erik tegemoet.

Ik settel me alsof ik hier een de komende tijd blijf logeren rondom de trailer. Met mijn tuinstoel en een klaptafel. Mijn boxje, oortjes, gsm, fles water, 2 cola light, zak broodjes en powerbank uitgestald om me heen. Mijn nederzetting. Ik heb mijn eigen toilet achter een muurtje gemaakt. Je moet wat bij hoge nood! Ik smeer me in tegen de zon en ga me hier de komende 6 uur (schat ik) wel vermaken. Ik wandel regelmatig een rondje. Probeer een gesprekje aan te knopen met wat bestuurders op de parking. Maar ik denk dat ze vermoeden dat ik een soort van zwerver ben of zo. Meer dan een beleefd knikje terug zit er niet in. Zelfs die mevrouw met 2 Duitse herders gunde me geen blik waardig zelfs toen ik haar vertelde das ich auch ein Deutsche Shepherd habe. Ik kwam toen net uit de trailer gekropen via de zij-ingang omdat  ik net even geschuild had voor een bui. De achterklep kan niet open omdat neef die met hangsloten heeft vast gemaakt. De tuinstoel past precies naast de motorbike. En het is in ieder geval droog. Zo verdoe ik mijn tijd. Om het uur mag ik iets eten van mezelf. Ik heb muziek geluisterd en mijn luisterboek. De krant gelezen. Alle socials doorgeakkerd. Erik belt..... hij heeft over de grens geen internet meer. Dus kan hij zijn locatie niet sturen en die van neef niet lezen. Ook dat nog. Gelukkig lukt het toch elkaar te ontmoeten met bellen en sms ergens op een industrieterrein in Duisburg. Het is gelukkig geen noodweer meer maar wel veel files voor beiden. Voor mij geen file. Als ik mij  rondje wat vergroot blijk ik vlakbij een verslavingskliniek te staan. Vandaar die vage figuren af en toe. Straks denken ze nog dat ik uit mijn trailer probeer te dealen.🤭

Op de rotonde wordt een auto staande gehouden door de polizei. Alle inzittenden moeten op de grond gaan zitten. Het is in ieder geval niet saai hier tussen de glooiende heuvels.
Gerko is ongeveer 17 uur hier aldus zijn navigatie.  Als ik dit schrijf dus nog 2 uur te gaan. Het verslag is in ieder geval bijna af.  Ik doe een tukkie in de tuinstoel op de ligstand in de trailer. De regen tikt op het polyester dak. Ik eet mijn laatste broodje op. Zou neef  eigenlijk broodjes hebben? Zal ik wat bewaren? Maar het broodje roept me....Hij heeft alle dropjes! Ik eet het broodje kaas langzaam op.

Dan zie ik neef de rotonde oprijden. Hij heeft ruim 600 km extra  gereden. Maar de motorjas is weer herenigd met hem. Dankzij Erik die inmiddels ook weer veilig thuis is. Onze held! We besluiten toch nog een stuk door te rijden en voorbij München te komen. Anders zitten we morgen in de drukke maandagochtendspits van de Beierse hoofdstad.  Ik rij nog 2 uur verder als we de trailer weer aangekoppeld hebben. Kan Gerko even relaxen. We besluiten als het weer hard gaat regenen bij München om in een hotel te slapen en niet de daktent te gebruiken. Via booking.com vinden we een hotel net na de rondweg na de stad. Gerko rijdt de laatste 100 km in de regen. Het bliksemt precies als flitsmeister waarschuwt voor een flitspaal. Timing! Ook nog erge windstoten en het is gelijk donker. Het venijn zit in de staart. Met 1550 km op de teller van de Toyota overnachten we in Sauerlach. We hebben wel een biertje verdiend vandaag. 😅